"Baba" bile diyemiyorum...O kadar küçükken terketmişimki o sözü
Hep dua etmiştim eşimin babası olsun diye kader ya benden daha küçükken kaybetmiş oda babasını
Babalığı eşimin çocuklarıma olan sevgisiyle öğreniyor, çocuklarımın ona olan saygı sevgisiyle yaşıyoruz...
Hep konuşuruz ben derim hayal meyal hatırlamak çok kötü eşim der keşke o kadarda olsa görebilseydim (Üç aylık bebekmiş trafik kazasında vefat etmiş)
Ama sanırım en acısı kahpe bir kurşunla kaybedilen şehit babalar...Düşünsenize size ekmek parası için,vatanı savunmak için,bu bayrak, bu halk TÜRKİYE için, ya sonra....Bence tüm şehit çocukları bizim çocuklarımız.Onlar bize emanet.Çünkü bizim emanetimiz vatanımızı,bayrağımızı,namusumuzu korurken babaları şehit oldu...O çocuklar bizim,hepimizin.Babaları devlet olmalı, Türk halkı olmalı ama nerdeeeee.Şaşalı törenler,senin baban kahraman şehit oğlusun diye sırt sıvazlamalar sonraaaa sen bak başının çaresine, ben bakayım maaşıma...YAZIK hemde çok YAZIK.Giden babalarada yazık geride kalan boynu bükük bu yavrularada yazık.Bize hakkınızı HELAL edin yiğit babalar ve onların emanetimiz olan çocukları; bizi AFFEDİN
Ellerine sağlık ablam güzel bir şiir,teşekkürler...