Palmiye Karanlığı
avuntular doyuramaz sana yoksulluğumu
düşündükçe buzlanır ayaklarımın altı
gözlerim gecenin karanlığını alır
çağıldayan hasret şelalesinin altında
burnuma kahve kokuları gelir
sıvanır fincanlara bal rengi gözlerin
parklar sokaklar sana doğru gelir
gitme
patikada izini yitirmiş bir yolcu gibi
yok oluş başlar
dayanamam ki
karakışlar ortasında dil-yürek tutuşturmak
boşlukları doldurmak çare diye gülden evlerle
çiçekten bahçelerle
bana göre değil
yer tanık, gök tanıktır
saflığına sığınmak, vefakarlığına
sığınmak acılardan arınmaktır
gitme
avutamam kendimi gözyaşını susturur gibi
avutamam içimdeki sızıyı
sızı yaraya durur
yeniler zırhını tüner sineye sensizlik
sensizlik palmiye karanlığı olur
ah çeker mimozalar
mevsim kış olur
kurur otları alaca dağların
gitme…
vardığım her noktada yalnızlık bir geçit olur
ılgım ılgım yanılsama olur
yalan olur
talan olur şu kırpılmış ömür
örtünürken üstüne en son yarayı
bir hayat ki
içten içe kanamaya durur
gitme…
Müsade Özdemir
