ne zaman ; omzuma bir el dokunsa.uyanırım derin uykularımdan.
can son nefesınde.yaşamaktan,ölmekten korktuğumdan değil.omzumdaki yara
usulca hem acele sıkar boğazımı ....
kırık camların üstünde yatarım aylarca.güç bela toplarım vücudumun etrafa dağılmış parcalarını...
zor uykulardan uyanırım .bir sabah odamda bahar,yastığımda yeni doğmuş beyaz papatya.sıcacık gülüşüyle penceremde güneşi...
yeniden doğmuş gibi kalkarım yatağımdan.acarım yüreğimin kapılarını ardına kadar.
takii o el omzuma dokunana kadar.....
....ne var az birazda yüreklere dokunabilsek...