Gecenin bir yarısı yazıyorum bu satırları sana...
Sen en masum halindeyken,sen uyurken...
Ben satırlara döküyorum yüreqimi ve aqlıyorum geri getiremediğim için hayallerimi,seni ve daha nicesini...
Aqlıyorum...içime göme göme, sessizce... Sen uyanmayasın diye... sessizce
Aqlıyorum çünkü sensiz ruhumu sıkıyor bedenim, aqlıyorum çünkü sen yokken yüreğim ölüm kalım savaşında, gülemiyorum çünkü sende kaldı mutluluqa dair herbişeyim.
Gülemiyorum,aqlıyorum aqlıyorum...
Kara gece kararttıkca karartıyor icimi,bir de yokluqun... kaderıme aqlıyorum,sabrımın selamete eremeyisine,birtürlü gelemeyisine ve sessiz kalışına,olmayısına,sarmayısına... Sana aqlıyorum yalnızca,yalansız SANA...
Başım ellerimin arasında dilimde tek bir cümle...
"NE YAPTIM BEN... NE YAPTIM..."
Pişmanlıqım seni geri getirebilse keşke.Keşkelerim bir fayda verebilse KEŞKE...
Ucurumun kenarındaki cicekler gibiyim sensiz,dipsiz bir boşluk önümde ve fırtına,soquk...
Ucurum cicekleri gibi çaresiz ve yalnızlıqa eş...
Satırlarım sırılsıklam artık...Hıçkırıklara boqulmadan sessizliqim,ben artık gideyim en sevdiqim... Yine sessizce...
Giderken,bitkin... kıyamadım uyandırmaya,dokunamadım
Şimdi sessizce belki hissedersin diye dilimde o son cümle ;
SENİ SEVİYORUM... Seni Çok Seviyorum...
