ANKARA SOKAKLARI

Erleuchteter

Dienstag, 28. Oktober 2008, 09:37

ben memleketimi özledim ya :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

Buzdan gibi bir gece, çarparken tokadını
Yüzümde donup kaldı Ankara soğuğunda
Gözden inen damlalar yıkarken yanağımı
Islanan yere düştü, Ankara sokağında

Araçlardan sıçrayan, suyla karıştı yağmur,
Ayakkabım gömüldü, paçaya çıktı çamur
Bir tepeden bakınca içime doldu huzur
Şehir gönlüme düştü, Ankara sokağında

Bilmiyordum doğrusu, hangi sokak burası
Semt olarak Mamak ta, hangi sokak arası
Kaybolmak acep bu mu, değilken hiç sırası
Korku gönlüme düştü, Ankara sokağında

HAYAT BIR SINAVSA EGER ISMIMI YAZAR CIKAR GIDERIM

Zum Seitenanfang

öykü

Fortgeschrittener

Beiträge: 193

Registrierungsdatum: 14. Juli 2007

Wohnort: sinop

2

Dienstag, 28. Oktober 2008, 10:22

evet ankara benimde kayboldugum şehirdir.
bi türlü kök salmayı basaramadıgım, kendimi oranın parcası orayı kendimden parca göremedigim sehir.
ama yinede sevdigim hayatımın bi parcası olan şehir yıllarım, kac kez bir tepeden seyrettigim.
ugultu rüzgarlarından geceleri korktugum,sogugunda üsüdügüm, sıcagındada üşüdügüm sehir.
sert sehir ankara ama düzenli oturmus güzel şehir.parcası olamadıgım içinde parca parca oldugum sehir.
ankara sandıki beni orda gömecek burda öleceksin dediler bana bunu kabul et
genccecik yüregimle aglayıp ben senden degil ALLAHTAN istiyorum dedim.ALLAH bana arkamda bırakmayı nasip etti.
ama yinede sevdim orayı ne sucu vardıki sehrin ben hep oldugum yeri sevmeyi bilmisimdir.
çamuruna rüzgarına iyisiyle kötüsüyle nefes aldım yeri sevmisimdir.
ben sevmeyi seviyorum.
hangi sehre gitsem sevecek biseyler bulurdum.ama her sehir beni baglamaz
her sehir ben olmaz. bende her sehir olmam.ankarayı seviyorum ama özlemiyorum