AllaTurkaa

Kimi aşklar barındırmak istemez ve reddeder seni, işte o zaman çöküş anı başlar ve hiç kimse seni sevmeyecekmiş gibi karamsarlığa kapılırsın, merak etme dost aşk dediğin şey gelip geçtiği gibi yine uğrar kalbine...

Gürcan A.

Sana ulaşabilen en uzun yolları bir adımda katetmek, fırtınalı okyanusları tek nefes ile aşmak, cehenneme düşsem sana kavuşacağımı bilmemin umuduyla cennetine koşmak, prangalara vursalar beni alsalar da özgürlüğümü bedenimden, özgürlük namına sadece sana susamak, gözlerimi dağlasalar alsalar da seni görebilme ihtimalini ellerimden, karanlığa inat hayallerimde saklanan rengini aydınlığıma boyamak, geride kalan cümlelerin mübalağası ile anlattığımı bilsem de aşkımı, herşeye inat seni yaşamak, bahtıma mecnun adını da koysalar çölünde sürünerek sana kavuşmak isterdim...

Gürcan A.

Onu her an yanında tutmak isteyebilirsin, mevsimleri onunla geçen her dakikaya takas edebilirsin, onun yüzünün yansımadığı hiç bir suya dudaklarını dokundurmayabilirsin, onun adına yazılmamış şiirleri bir kenara bırakıp okumak için erteleyebilirsin, aklından çıkmasından her saniye ürkebilirsin, sadece "o" dediğin bir dünya kurabilirsin kendine, onsuz geçen her geceyi uykundan çalabilir, onunla tüm ömrünü iki kişilik yalnızlığa adayabilirsin, onunla her şeyi konuşabilir ve kendini yükselen şiddetli bağırışlara bırakıp çekinmeden tartışabilirsin, onu kaybetme korkusunu teninin her santimetre karesine aşılayabilir, ona sonsuzluğun yüzüne bakabileceği bir güvencenin resmini dahi çizebilirsin, kendine yeni zaman zarfları açıp onun adını defalarca karalayabilir ve gönlünün mektubunu kaderine teslim edebilirsin, bildiklerini ona öğretebilir, bilmediklerini ise onun dilinin ucundan çekip alabilirsin, onun prensiplerine saygı gösterebilir, ilişkinizin temeline mudahale edip sağlamlaştırabilirsin, onu her şeyden sakınıp, kendinden dahi koruyabilirsin, sevgini onun düşüyle harmanlayıp yeni yeni sürprizleri onunla tanıştırabilirsin, onu korkularından arındırabilir, onun cesaretinin temsili sen olabilirsin, okunmamış kitapları, izlenmemiş filmleri ve dinlenmemiş şarkıları onunla yaşayıp ona armağan edebilirsin, kimliğini onunla yeniyebilirsin, ama unutma ki; onunla yaşamak istediiklerini ondan ne kadar dilemiş olup başarsan da, onu asla değiştiremezsin...

Gürcan A.

Aşkın rengi yoktur aslında. Bazen kırmızıya benzer, bazen pembeye, bazende suya çalar ahengi. Aşkın şekli yoktur aslında, bazen kalp ile çizilir, bazen el yazısıyla dökülen isimlerle, bazende şiirler ile şekillenir. Aşkın anlamı yoktur aslında, bazen ayrılığın verdiği acıyla, bazen uzaklara götürdüğü özlemle , bazende imkansızlığa bıraktığı çaresizliklerle anlaşılır. Aşkın bir beklentisi yoktur aslında, bazen suskun kalarak, bazen sürprizlerle doyurarak, bazende savaşarak büyür. Aşkın bir nedeni yoktur aslında, bazen olmadık yerde çıkıverir, bazen ummadığın kişiye düğümler seni, bazende en heyecanlı anlarda bitiverir. Aşkın saygısı yoktur aslında, bazen delirtir, bazen günahları boyuna zinzir gibi takar, bazende yalnızlığa hapseder seni. Aşkın sonu yoktur aslında, bazen kalbinde iz bırakır, bazen bir anıya saklanır, bazende keşkelerde barındır. Aşkın dili yoktur aslında, bazen hovardalıkla, bazen adamlıkla, bazende gizemli bakışlarla konuşturur.

Gürcan A.

Sen gittin gideli senden ayrı kaldım,
Bir yazım vardı o da artık kışım oldu...
Tanımadığım bir ayrılığın soğukluğunda üşüyorum şimdi...
Rıhtıma uğrayan her şeyin gölgesine saklıyorum artık suretini,
Suretine dokunamadığım bir yara oldun gönlüme...
Sen gittin gideli, artık benimde bir çölüm oldu...
Yağmurunla besleyemediğim o kuraklıklara diz çöküp kuruyorum artık,
Razıyım aşkınla yanmaya, razıyım aşkımın küllerinde mecnunun olmaya...
Ayrılık şarkıları, gönlümün sesinde çoğalarak söyleniyor artık,
Her yerde hep "sen" dediğim türkülerle yaşıyorum seni...
Unutmuyorum gidişini, kırmıyorum seni anlatan hayallerimi,
Susturmuyorum gitmişliğine olan feryadı isyanımı...
Sen gittin gideli, senden ayrı kaldım,
Bir cennetim vardı o da artık cehennemim oldu...

Gürcan A.

Aşk, ıssız bir yolda yürürken arkanızı döndüğünüz ve ummadığınız bir anda, üzerinize doğru hızla koşan birinin suratınıza okkalı bir tokat atıp gitmesi ve o tokadın size yaşattığı şaşkınlığı idrak edebileceğiniz vakit kadardır... Aşkı benzetmelerle anlamak zordur ve aşkı anlatmak için anlamakta yetmez, sadece yaşamak gerek. O tokadı suratınızda iz bırakabileceği en ağır şekilde hissetmek gerek... Ama kimse aldanmasın, suratınızdaki izi sürekli taşımanızın suçlusu aşk değildir, yaraya tuz basarcasına kendinizi o tokadın etkisine bırakan sizlersiniz... Aşk gelip geçtiği gibi, tekrarlanabilen bir şeydir...

Gürcan A.

Seni sevmeyi öğrendiğim gün başladım ben büyümeye,
Çocukluğumu sensiz olduğum zamanlara emanet ettim,
Ama hep bir çocuk bıraktım benliğime, öpüp koklayabilesin diye...
Seni sevdiğimi anladığım gün bıraktım, boyumu aşan gölgelerin ardından koşmayı.
Şimdi ise boyumu aşan sevda yellerinin peşinden koşuyorum umarsızca,
Ama yorulmadan, ama sıkılmadan...
Seni sevmeyi bildiğim gün öğrendim, sihirli sözcüklere inanmamayı,
ve her kelimeyi birbirine kenetledim, seni bana aldatmadan anlatabilsin diye...
Seni sevmemekten korktuğum gün başladım, dakika dakika ölmeye,
sevdamdan önce ben ölebileyim diye..

Gürcan A.

Her göz bebeğine yansımalı güzelliğin, ruhunu kaybetmeden sana bakıpta gorebilmeli her insan bu insani cennetliği. Suya dokunur gibi şeffaf, güneşin gökyüzünü maviyle andığı aydınlık kadar narin ve geceyi kucaklayan ay ışığının, denizlere ağladığı yakamoz misalidir sana bakmak... Her cümleye bir guzellik gerekirse eğer, adın ile baslamali ve güzelliğin ile son bulmalı. Her şarkının notalarına saklamalı seni, ve her şarkıda anlatmalı benzetmesi olmayan sendeki güzelliği... anlatılamasa da mısra mısra yazılmalı güzelliğin, köşe bucak demeden herbir noktaya çizilmeli ve sana bakmadan güzel gördüm dememeli insan...

Gürcan A.

Sadece "O" diyorsa yüreğin ve okşuyorsa onun varlığı ömrünü, avuçlarını terletiyorsa hasretinin yangını, gözlerin damla damla akıyorsa onun hayallerinin içine, aptal olmayı göze alıp hala seni seviyorum diyebiliyorsa dilin, yarınları bugünden alıkoyuyorsa umutların, tükenmiyorsa varılmayacak bekleyişlerin, yüreğin tek bir nefesle sığdırabiliyorsa onu, acı çektikçe onu düşünüp o yokken mutsuz olamıyorsa ruhun, sen göçüp gittiğinde varlığının diyarından ve sensizlik hala yaşatıyorsa onu... Helal olsun arkadaş!

Gürcan A.

Sevilmek için sevmek yetmez bazen, o gözlerinin içine baktığında güvenebilme ve bu inançla bakabilmeli gözlerine, onu anlayabilmeli ve fikirlerine saygı duymalı, yeri geldiğinde yanından kalkıp gitmeli yeri geldiğinde git dese de ona sımsıkı sarılabilmeli... Sevilmek için sevgi dilenmek yetmez insana, ona sadece sevgini değil tüm benliğini ispat etmeli ve bunu yaparken hiçbir şekilde ondan karşılık beklememeli, var olmayan huyları, kişilikleri ona yansıtmamalı, aldatmamalı...
Sevilmek için sözler yetmez insana, onu ona anlatabilmeli, yeni fikirler, yeni anılar, yeni mutluluklar yüklemeli ama bunları yaparken aşağılamamalı onu... Yaşam biçimine saygı duymalı, benimsemediklerini ise onu yargılamadan, suçlamadan ve zedelemeden anlatabilmeli ve inandırabilmeli....
Sevilmek için ağlamak, sızlanmak yetmez insana, ona karşı güçlü olduğunu, yıkılmayacağını, yıkıldığında dahi ayağa kalkabileceğini göstermeli... Karşılık bulamadığında sevmekten değil, onu zorlamaktan vazgeçebilmeli insan ve zamanı geldiğinde sükunetini koruyup onu üzmeden gidebilmeli insan...
Sevilmek için mükemmel olmak yetmez bazen, onun ruhuna hitap edebilmeli, var olmayan ortaklıklar varmış gibi davranmamalı, onunla yeni ortaklıklar yaratmalı ve sınırları koruyabilmeli insan...
Sevilmek istedikçe sevdiğinin aklını doyurabilmeli insan...

Gürcan A.

Bir gün ermişlerden birine sormuşlar.
” Sevginin sözünü edenler ile sevgiyi gerçekten yaşayanlar arasında ne fark vardır.?
” Bakın, göstereyim” demiş ermiş.
Bir sofra hazırlamış.
Sevgiyi dilinden düşürmeyen, ama dilden gönülle de indirmeyen kişileri çağırmış bu sofraya.
Hepsi yerlerine oturmuşlar.
Derken, tabaklar içerisinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da ”derviş kaşığı” denilen bir metre kaşıklar.
Ermiş
” Bu kaşıkların sapının ucundan tutup öyle yiyeceksiniz” diyede bir şart koşmuş.
” Öyle kaşığın çukur kısmından tutmak yok”
” Peki” demişler ve çorbayı içmeye girişmişler.
Fakat oda ne?
Kaşıklar uzun geldiğinden, sofradaki hiç kimse bir türlü döküp saçmadan götüremiyormuş çorbayı ağzına.
En sonunda, bakmışlar bu iş olmuyor vazgeçmişler çorbadan.
Öylece, aç aç kalkmışlar sofradan.
Onlar sofradan kalktık dan sonra,

Ermiş: ”’ Şimdi de sevgiyi gerçekten bilip yaşayanları çağıralım yemeğe” demiş.
Yüzleri aydınlık, gözleri sevgiyle gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya.
Ermiş: ” Buyurun bakalım” deyince de, her biri uzun boylu kaşığı çorbaya batırıp karşısındaki Arkadaşına uzatıp içmişler çorbalarını.
Böylece her biri diğerini doyurmuş ve kendisi de doymuş olarak şükür içinde kalkmış sofradan.
” İşte” demiş ermiş. ” Kim ki hayat sofrasında yalnız kendisini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalkacaktır.
Ve kim ki, kardeşini düşünür de doyarsa, o da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz.
Şunu da unutmayın ki, hayat pazarında alan değil, veren kazançlıdır her zaman.”