AllaTurkaa

Bahanesi susmaktır her Kadının
Gidecek yolu varsa şayet,
Şahane lâl olur susar
...Doğuştan dilsiz sanır yeni tanıyanlar..

Emre GÖKCE (yeG) / SUSKUNUŞ - I

*


Yalanı derlediler
Ve ''Nasılsın'' der gibi kolay söylediler 'Seni Seviyorum'u bu kentte,
''Asla bırakmam'' diyen Adamlar tarafından terk edilmiş o Kadınlar..

...Suç ve Günah,kutsal hitabı yürekten dile düşüren Adamlarındır..

Emre GÖKCE

*

Varlığın mücbir
Ben seni değil
Gelişini bekledim,
Artık mübarektir ve kabuldür yokluğun..
...
Didişme benimle içimde..

Öldüğün yerde kalSakın kımıldama damarımda daha da..

Emre GÖKCE (yeG) / ÇÖL ÇİÇEĞİ - II

Suçsuz olduğum bir cinayetten yorgun ellerim..

Acılarına yeni bir tohum atıp güneşsiz ormanlarında çürüyecek bir fidan daha sana bu hoşça kal..
...
Öldüğümü anlattım,konuşma..

Kalakalınca anlarsın
Bir ölünün sana selam verip alamayışını
Ya da aradan geçen onca zamanda öldüğünü anlamayışını..

Sen yine seni haklı çıkartan yanlarınla soğuk bakışlarıma meydan okursun..

Hiçbir şeyi denememişken;

- ''denedim'' diye çekilmene lanet olası
- ''denedim dedim'' diye uzaklaşmana devam edersin..

Oysa ben artık seni sevmiyorum..

Sadece,ellerinde kanım dururken insanların içinde beyazlar içinde gezmene dayanamıyorum!

Emre GÖKCE / Ölü Sevici - III

Ellerine kına yakar ben ağıt yaktıkça..

Yaradaki kan durmaz..
...Ve bilirim
Yalancı değildir o
Bitti derken bile kandırmaz..

Öğrendim ki;
Bizim aramızdaki bu Aşk töredir
Ve tenindeki buğunun buz tutmuşluğuysa bu törenin en belirgin cinayetidir..


Emre GÖKCE / Buz

Bazen gitmek gerekirmiş..
Sevgilinin dudağından ''GİT'' düşmeden önce,
Düşmemek için gözünden de..

Emre GÖKCE (yeG)

SUSMAK'ÇA


Bildiklerim,bilmediklerimi sömürmekle meşgulken,
Erken paydosların çığlarını çınlattın bana..
...
Susmak için pek fazla harfe gerek yoktu bunu ikimizde biliyorduk..

Ama neden alfabetik sıralamalarda,
Adın ardımdı hep?

En çok kaç harfle susulabilirdi ki?
Yada SUSMAK'ÇA yeni bir dil,yeni bir lehçe,yeni bir şive miydi?

Artık,aynı lisanın farklı aksanlarıyız seninle..

Sesinle türeyen her şey Sus,
Dilinde üreyenler Sessizlik,
Adına yürüyenler adının anlamı değil,
Adının susulmuşluğuna Süs..

Artık,
Aynılık 'daima'sında 'asla' bir aşkın ayrılığını yaşıyoruz seninle..
Aylarca,
Yıllarca,
Sonrasız bir şimdi'nin konuşulmuşluğuna icab eden ne varsa,
Sen yoksun orda..

Duymadım seni,
Duymadım..

Duymadan geldim,
Seni duymamazlıktan..

Gözümün Cenini

İstanbul’dun…
İsten bulmuştum seni kirli kentte…
İstemeden dulu kaldım yokluğunun…
Yok oldum…

Gözümü ağladım güzümün önünden gitmedi gidişin,
Gök gözlü gözlerinin götürdükleri ve yalnızlığa örttükleri özünden başkası değildi…

Gözümün cenini,
Seni gözümde büyütemedim ki,
Kalmadın ki sen,
Olmadın ki gözümün bebeği…

Alfabetik sıralamalarla sürüldüm sürgünlere…
Önce Aşk’tan ayrılığa…
Sonra Bahar’dan solgunluğa…
Şimdiyse Canım’dan mezralaşmış mezarlığa…

Vazgeçişlerdeki kendime az göçüşlerde,
Ben senden men,
Sen bensizliğe mensup,
Aşk bizi har vurup darmadağın bırakırken,
Harman savrulmalarında bir ben kaldım,
Katledilerek,
Katli zecri bilinerek,
Kat kat üstüme sensizlikler giyinerek,
Yokluğundan az önce oda da unuttuğun tokalarından tokatlar yiyerek ve katlanarak her parçamın üzerine çok kere,
Anlamadın mı yazık kaldık gittiğinde biz boş yere…

Bizi ikiye bölendin,
Bizi ikide bir ölendin,
Bizi ikindi vakti etmiş bir öğlendin,
Geç şimdi,
Geç öğrendin…

Yalnızlığı sevişmelerde sicimsiz,
Yalnızlığı sövüşmelerde içimsiz,
Yüreğinin rahminde bir ölü cenin,
Cesedimin üzerinde okuduğun gazete sayfaları var senin…

Yarım kalmış manşetlerden mahşer korkusuyla sır bilip sırat ettiğin dehşetlerden,
Deşip en derinime kendini gömdüğün afetlerden,
Eşip can yerimi yerime bir başka et getirdiğinden,
Öldüm ben…

Ardında ölüşümle düşsüz kaldım,
Süzüldü aşktaki aklım,
Çözüldü baştaki sancım,
Düşürüldü başımdaki senden olma tacım…

İçinde dar kaldım kendimin…

İsminle har yanığı kaldığım anlarda yar kıldığım,
Beş vakit âmin ettiğim varlığına,
Durmadan gidişlere beni giydiğin kılığına,
Kırk bir kere naaş bağışladın sen kadavramı bana yağışlarınla…

Gözlerinle sis topladığın is ağaçlarının gölgesinde,
Diz çökmüş yarayım,
Tohumlarının tortularındaki torunlarına…
Yosunlarına yeşili susan dilimse, sustum…
Susuyorsun’larına kır çalan kırmızı kanımsa allardan daha al damlayan,
Al…
Kal’dırma kendini yanımda…
Kan’dırma kendini bir daha gözünün bebeğiyle açtığın yaralarımda…
Tenimin rengine,
Düşümün dengine sığmayan yörüngelerle gele-durmalarınla kazdırma kan doldurduğun gözlerimi mezar çukuru gamzelerinle…

Ben bir de’ bağlacıydım sende…
Hiç bir tümceye ek olamadım,
Hiç bir yüreğe yek duramadım,
Hiç bir küreğe asılmadım senden öteye gitmek için sularında,
Anlatamadım…

Anımsattıklarınla,
Alıp sattıklarınla,
Çalıp sakladıklarınla…
Kaldın,
Kendinde, sende, sendeki ben motifli desende…

Kendi kendine,
Kendi kentine,
Kendinde tükendiğinde,
Gel oldun kip’ime…

Kulağımdaki küpeye,
Sırtımdaki küfeye,
Kamburumdaki sen dolu günlere,
Asıldın, saçlarından daha sarı ıslak ipinle…

Ardında sözsüz kaldım,
Üzüldü canım,
Büzüldü kâğıtlarım,
Yazmadım desem de…
Adına yazdım adımın adımlarını, adak kaldım…

Ramak saydım her gelmeyişinin saat başlarını,
Gün bitti,
Gece söküldü karalarıma,
Beş karış odada,
Beş karış suratla,
Beş parmağımın her bir tırnağıyla kazıdım yokluğunu duvarlara,
Duyanlara sağır kaldım,
Soranlara sus,
Selam aldım selam sattım ardından,
Yetmedi kimse kendime,
Nereye götürdünse aslımı,
Nüshamı karaladı her gelen, hergele gelmeyişlerinde…

Bir ”GİT” haresi yeterdi her şeyin götürülmesine…
Bir ”KAL” tanesi eritirdi bütün bir ayrılığı…

Şimdi sen,
Uyuyor gibi susuyorsun,
Düşünür gibi dalıyorsun,
Damlayacakmış gibi akıyorsun,
Avludan,
Avucuma,
Avutuşlarınla…

Unutuşlarınla güveleniyorsun içime,
İçimdeki güveler yerken beni her gün dönümünde,
Gidişine göç güzleri erişiyor,
Kalışıma öç gözleri kemleşiyor…

Demleniyorum deminde…
Emiliyorum dediklerine…
Dünde yoktun sen,
Deminde,
Şimdide…

Her an yeniden yeni bir yenilik yenileniyor yüreğimin düşünde, eski bozgunları bozuşlarına hitaben…
Susmadım ben…
Öldüm…

Ben seninle içimde ödeşmişken,
Dışımı bana dışlatmalarının kavim düşlerinde,
Ağzıma geleni yutkunuşlarım içime hasat sonralığı bir hastalığı örtüyor…

Sesimi sussam?
Tınımı tutsam?
Yirmi dokuz harbin suslu boyası olsam?
Yankımı da sende bir yerde suçlu bıraksam?

Gözlerin şah damarımda neşter gibi beni terlerken ve terk edip tek kederi bile yanına almamışken sen…

Söyle,
Ben olmasam,
Seni kim acıyacak içimde?
Üşüdüm gözlerini,
Bak bana artık…
Dön…
Gelmezsen,
Hiçbir ‘sen’ yakışmayacak ben’in yanına bir daha…

Düş




Kimin fikriydi aşkı yürekte saklamak?
Ve kalpleri
kiralık evlere benzetmek..

Kimin işi zordu ayrılıkta..
Veda
edenin mi yoksa bir vedayı evlat edinenin mi?

Kimin yüzüne
tükürmeliydi hayat,
Maske takanın mı yoksa o masaaai indirenin mi?

Bir
kadın kiminle sevişmeliydi,
Kime sarılmalıydı kolları ya da kimin
koynunda olmalıydı,
Cebi paralının mı,
Yoksa uğrunda paralananın
mı?

Kimdi dost..
Geçip giden yıllar mı,
Yoksa pastanın
üzerinde söndürülen mumlar mı?

Ve neden eşit dilimlenmezdi
acılar,
Gelen davetsiz misafir çoktu,ondan mı?

Kimdi Aşk,
Yanında
olan mı terk etmemecesine,
Yoksa kalarak acıtan mı gitmemecesine?

Bir
adam,
Bir kadını ölüm onları ayırana kadar mı sevmeliydi,
Yoksa
kadın tutku bitince ölümü beklememelimiydi?

Adresler başka
aldatmalar aynı değilmiydi?
Saatler ihaneti gösterdiyse gecenin geç
vakitlerinin günahı neydi?

Severek ayrılma modasını ilk başlatan
kimdi,
Kimin fikriydi sonsuza kadar dost kalmak?

Kimdi aşkını
ilk kâğıtlara yazan..
Masumiyeti bir otel odasında bırakan kimdi?

Son
gece son sigarayı içmek için sevişmek kâfimiydi?
Yoksa kapılar
kapanınca ayak seslerini dinleyip ağlamak mı marifetti?

Giden
kimdi,
Kalan kimindi?

Bu ayrılığı kim icad etti?

Ve
geri dönmemeyi gidenlere,
Kimler öğretti?

YEL VURUŞLARI - 1

Bitti..

Seni yıkılmaların altında ezildi,dik duruşlarım..
Sevdalanmaların toyluğunda girdim seni sevmelerin kuyruğuna..
Kurağına dudak,
Uzağına ırak duraklar bıraktı,fragmalarında harman olup tıkanan sesim tüketilmiş sessizliğinde..

Ne desen,
Nadasımın masalında beklemelerde..
Ne desem,
Narasının masasında bir sarhoşa yudum eklemelerde..

Bitti..
Ömür bitti,
Ödül yitti,
Ödün verildi,
Kefen giyildi aşkına..
Kefeler doldu,
Küfelerin gırtlağına kadar dayandıysa sabrım,gelmeyişindendir..

Sağ yanım sağır,
Sol yanım solgun,
Önüm arkam varım yoğum,yoksun..

Saat sabaha karşı beş..
Saat sabaha karşı sus,
Saat sana karşı şuursuz,
Vaat günaha karşı puslu kuskun..
Saat,zamana ve sana karşı durgun..

Satma beni kolundaki akrebe,
Kovarak ve kırarak yel kovanlarının gel yaran kiplerine sesinle ekilip,
Takip etme izimi, tepme sana kendimi..
Soyun artık gölgemi..

Saat sabaha karşı beni sensizliğe boğma sularında..
Beş'i geçti veresiye düşlerle verilmeyişinde bana geriye..
Eşi göçtü gözümün,
Tek gözle kör oldum sana közünün önünde göz göz yara bereliğinde..

Gün bıraktığın ah’lara tiz’gisiz sesler peydahlarken fersahlarda,
Yön kaybındayım,
Dön demelerin ayıbındayım..
Çizgisiz kağıtlara çizilmiş eğriliğim,
Doğrulamadım..

Bitti..

Gönül gömüldü dibe,
Dibe düştümse,
Canındaki ceninin düşüğünden daha kanamalı benim yalnızlığım..
Sandığımdın,
Sancıdım ben..

Ne dersen,
Yuvasında esirgenmiş bakıma muhtaç bir yüreğim olacaktır elbet, hep..
Ne dersem,
Kumasına bir göz daha fazla kıskanç bu sevda, kendi yalnızlığındaki sevmelerden sebep..

Şimdi,
Söndü ışık,
Sustu dudağımdaki sen çalan ıslık..
Sen,
Dünya ahret acımsın artık..


Emre GÖKCE

Gözlerime ad koysan;
'Kör' olurdu..


Can çekişirken de bu can seni çekerdi
Kül oldu kor
Ve bitti..


Şimdi;
Bana benzemeyecek çocuğun bile
Ne kadar sevebilir ki seni?



Emre GÖKCE / Eş'siz Kalış

Devamını Gör Yüzümdeki kırmızılığı doğum lekesi
Başımın yere eğikliğini engelim sananlar
Bilmezler;
...Senin sevmenin utancını..

Benden sonraki resimlerinde yüzünü hiç seçemedim
İlgisi yok yanındakiyle,gözlerini benden kaçırış sebebinin
Bilirim..

Ki sen o'nunla bile
Göz göze değilsin..



Emre GÖKCE / Uzaktan Bakış

Bu yalnızlık gerçek hayattan alınmıştır
Ve tüm hakları beynimde saklı yaşadıklarımın..

...Anlamını kat bana yeniden..

Bu sensizlik gerçek bir Aşktan alınmıştır
Ve tüm hakları teslim edilemez helalleşmeden..


Emre GÖKCE / ÖNSÖZ

(Şiirinden Alıntıdır)

Aşıkken bile ayrılık şarkıları dinleyen iki ayrı nakarattık
Biz'i kanattık..

...Bu ayrılık hastalığında
Sana lokman mı hekim?

Yoksa ben
Sensiz yediğim her lokmayı haram mı bilmeliyim?


Emre GÖKCE

Vakti doldu
Acı çekerken oldu
Aniydi
Çok erken oldu
...Sessizlik çökerken
Sevmeler içinden çıkarken oldu bu Ayrılık..

Varlığınla yokluğun arasında
Oradaki arafta
Göremediğimiz ama var diye inandığımız Kaf dağının ardında;
Avazımdaki gece ayaz yazlara peydah..

Kara imiş sabah
Kara imiş günah
İtlaf edilirmiş
Yürekmiş
Severmiş
Geçer diyenlerde bilir
Geçmezmiş..
Sevemeyenlerdenmiş geçmediğini bile bile
Alaylarla balaylarına gidermiş yeni selamlaşmalar
Ve eski selamsızlıklar kelamsızlıklar getirirmiş..

Sevmelerle Sev’den türeyen ve evveliyle evden götürülen duygularla devden bozma izlermiş arkasına bastığımız dün..

Kaşı gözü düğüm bütün tütün kokulu bakışmaların
Yüzü yüz çevirmiş yüzemiyor imiş gözümde
Yaprağı sarı
Düşemiyor imiş toprağıma güzümde..

Bu şehirde anlatılmak istenen mesele
Ve şiirler arası yolculuklarda mola diye başka bir kola giren nasıl bir meskene gittiyse
—Ki Nedeni hali yalandır bazen gitmelerin—
‘Emre’ itaatsizlikten hüküm giyen bir kanayıştır..

Ayrıca kan arayışımızda henüz temin edilemedi..

Tokatı takatini tartaklar ayılmalarımın
Hüzün var Kadının tırnağında sek renkli rakı beyazının..

Kara imiş satırlar
Kara imiş su içtiğimiz sırçalar
Desem ki;
Aklımın uçurumunda sesin benden sır çalar
Kim bilecek seni nereden nereye yasak ettiğimi?
Kim görecek seni neden ve niye yasal bildiğimi?

Benim tahliyelerim şartsız
Uzatmayalım artık (ellerimizi) yeter
Karalanmış kelimelerdeymiş Bittiler..

Ağzından aralanmış kara bir laf
Her taraf kara
Her yer siyah
Yer yer matem tadı altında tövbeleri verir dudakların aklıma..
Oradan değil
Yakından bakarsan ancak anlarsın
Ben kimdim?
Ve sen kimini terk ettin?


Emre GÖKCE / Yeniden Düş

Herkes sevdiğinden bir şeyler öğrenir ya
O kadın,esrar kullanmayı öğretti bana..

...

İçime attımsa acıları
Sakladımsa yaraları
Anlatamadımsa yalnızlığı,kimseyle paylaşamadığımdandı
Gizem olsun diye değil..

Sustum..

Susmamı esrar sananlar;

Kabul..

Ben ''esrar'' bağımlısıyım..






Emre GÖKCE / ... (Üç Nokta)

Beni de götür ki
Yalnız kalabileyim..

...

Casaretin varsa,

Her şeyi de al ki;
Belli olsun kimden gittiğin..




Emre GÖKCE / Göz Alışlarımız

Aşk,intihar biçimidir
Malum,ölürcesine sevenler bilir..

...Sadece hatırladıklarımdan yorgunum..

Demiştim ya
Günlük değil,yazdıklarım yıllık..

Şimdi;

Aklım
Acım
Sancım,

Devren satılık..






Emre GÖKCE / Israrkeş Yolculuklar ( Şiirinden Alıntıdır)

Ama şahsen değil mi?
Bütün gidişler şahsen..

...

Bütün hamleler de şah,Sen..

Mat bir renktir tenim
Mat edişlerinden bilirim..




Emre GÖKCE / TEN

Gidişin;

Kelime dağarcığımın darağacına çıkarıldığı,
...İlk önce ‘Dur’ ve ‘Gitme’ demelerin susturularak asıldığı gündür..

Şimdi gelsen de yanmaz canım
Sesime kısılarak öldüm..

İstersen;
İzmaritlerini kırmızıya boyadığın sigaralarını da gözbebeğimin teninde söndür,


Ölmüşün canını acıtamazsın ki..



Emre GÖKCE / Solgun Mimoza