kim caldı huzurumuzu...
bahaneye ,bananeye yoktu tenezzülümüz...en büyük servetimizdi sevgimiz .edebimiz, gönül sadakatımız...
lügatımızda yoktu. dünyayı salla. düşeni kovala, üzeni yolla.kendini oyala...bu alanın hocası pröföserleri henüz yazmamıştı ucuz el kitaplarını..
gelenek ,göreneklerimizle pekiştirirdik kardeşliğimizi, desteklerdik dostluğumuzu biribirimize olan güvenle, vefayla paylaşırdık sıkıntıyı,acıyı, sevinci...
düşene gülmezdik .elinden tutardık.bilirdik dostun, akrabanın sıkıntısını..yaşlıya ,hastaya, yoksula öderdik borc gibi namus gibi vefayı ,sadakati...küsene bayram etmezdik barıştırırdık.taraf tutmazdık .haklının yanında haksızın karşısında severdik yaşamayı.... kaç paraya sattık bu kadar mutluluğu....