önceleri unutmanın insanın elindeki en büyük nimetlerden olduğuna inanırdım.yaşamak acı verir ve unutmak sizi bu acıdan bi nebze olsun kurtarır değil mi ? öyküler toplarsınız,hiçbiri anlatıldığı kadar basit olmayan,bir türlü anlayıp içinden çıkmayı beceremediğiniz öyküler.. zaman derler,en iyi ilaçtır.. Öyledir de,her şeyin üzerine bir tül örter gibi.. sözü fazla uzatmayacağım,unutmanın artık tehlikeli olduğunu düşünüyorum,acı veren şeyleri unutmakla kalmıyor insan çünkü sevindiren şeyleri de unutuyor,bütün öyküleri unutuyor..zaman sadece acıyı azaltmıyor,sevinci de azaltıyor...