Her “yeniden”, gerçekten yeniydi eskiden. Şimdi her başlangıç, bitişini ezbere bildiğimize merhaba demek yeniden ve yeniden.
İşte hayat böyle susturuyor insanı bazen. Başlıyorsun ama sonunu getiremiyorsun.
Her şey o bildik ayrılığa çıkıyor çünkü...
Böyle zamanlarda basiretin bağlanır, dilin kurur, kalbin donar.
Başladığın cümleni kendin bitiremezsen, noktayı başkası koyar.
Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
