AllaTurkaa

ben sevgilim dediysem......
NEFESİ ÖMRÜM OLMALI....
KOKUSU NEFESİM...
NEFES ALMADIGI ZAMAN...
ÖMRÜM BİTMELİ...
KOKUSU GİTTİMİ NEFESİM KESİLMELİ...!!!!

gitmek zor , kalmak kadarr..
vazgecmek kolay değil ki alışmak gbi..
hazırsındır ortaya koymaya yüreğini...
ama daha avuclarındayken
sahıpsız kalmıstır
kayıp bır bavul gibi...
yalan gibi..

ister yanımda ol,ister uzağımda
varolmalıydın , varolucaktın..
bensız bır gunune daha gunaydınn..
beraber günlerımıze elveda . m.ata

Sordum, ASK'in sirri nedir ? Dedi: Yâr'da yok olmaktir..
Sordum, Yârin istegi nedir ? Dedi: Samimi olmaktir..
Sordum, samimiyet nedir ? Dedi: Hep yâre bakmaktir..
Sordum, bu nasil olacak ? Dedi: Nefsi birakmaktir..

(MEVLANA)

Bir gün Mecnun hasta olup yatağa düşer. Tedavî için bir doktor çağırırlar. Doktor "Damardan kan almak gerek'" diyerek Mecnun' un kolunu bağlar. Tam iğneyi batıracağı sırada Mecnun bağırır;

"-Ey doktor, bırak! Ücretini al ve git. Bu hastalıktan öleyim, zararı yok. Vazgeç kan almaktan. "

Doktor Mecnun'a;

"-Sen çöllerde kükremiş arslanlardan korkmuyorsun da koluna bir iğne batmasından mı korkuyorsun?"
diye sorar.

Mecnun'un cevabı şu olur;

"-Ben neşterden korkmuyorum. Benim vücudum,
varlığım Leyla ile doludur. Korkarım ki benim kolumu yararken Leyla'yı incitirsin, işte ben bundan korkuyorum."

“Bir ahir zamandı
sokaklar çok dardı
kesse Leyla bileğini
Mecnun kanardı...”

Ah şimdi derste olsaydım,
Elimi kalbime bırakırdım.
Ne öğretmenin söyledikleri,
Ne kara tahta...
Seni bir yap boz gibi,...
Parça parça,
Ama her parçan ay kadar güzel,
Ve kimse fark etmesin diye,
Karıştırıp karıştırıp çizerdim.

Ah şimdi evde olsaydım,
Flütümü kalbime saplardım.
Sanki sen dinliyormuşsun gibi,
Başka kimseye aldırmayıp,
Sana söylemek istediğim,
Aşk şarkılarını çalardım.

Ah şimdi kırlarda olsaydım,
Ya da biraz yeşillik,
Hatta uzun bir yol,
Hiç farketmez aslında,
Sana ulaşacakmışım gibi,
Durmadan dinlenmeden,
Nefesim tükenene kadar koşardım.

Ah şimdi gece olsaydı,
Elimde bir kalem,
Yazacak bir yer bulunur nasılsa,
Sana söyleyemediğim her kelimeyi,
Teker teker,
Belki bir gün okursun diye,
Kafiyeli ya da kafiyesiz,
Tekrar tekrar,
Noktaları unutacak kadar uzun,
Yarın sileceğimi bile bile,
Bitmesin diye dualar ederek,
Kolum durana kadar yazardım.

Ah şimdi yanımda olsaydın,
Ne çizdiğimi anlayıp,
Yanakların biraz kızarsaydı.
Başını bana doğru çevirip,
Şaşkın şaşkın,
Gözlerime baksaydın,
Sadece gözlerime,
Sözcükleri aracı etmeden,
Sana olan aşkımı anlatırdım.

Ah şimdi yanımda olsaydın,
O seslerin flütten çıkmadığını anlayıp,
Ellerin yaramı sarsaydı.
Biraz daha yaklaşıp,
Korkusuzca,
Kalbime dokunsaydın,
Sadece kalbime,
Senin istemeni beklemeden,
Senin olan canımı verirdim.

Ah şimdi yolun sonunda olsaydın,
Sana koştuğumu anlayıp,
Yüzün biraz gülseydi.
Kollarını sonuna kadar açıp,
Kendinden emin,
Beni bekleseydin,
Sadece beni,
Beni kolay sarabilmen için,
Kucağına sığacak kadar küçülürdüm.

Ah şimdi birden arkamdan çıksaydın,
Yazdıklarımı okuyup,
Dudakların kulağıma aynısını fısıldasaydı.
Yanıma oturup,
Sıcacık ve sımsıkı,
Elimi tutsaydın,
Sadece elimi,
Başımı dizlerine koyup,
Sonsuz bir uykuya dalardım.

Canım sıkkın,
Ne bir kağıt,
Ne bir flüt,
Ne bir yol,
Ne bir kalem,
Ne de sen.
Kimseye rastlamadan,
Yapayalnız,
Yalnız hayalin,
Bir uçurumdan düşüyorum.
Sonu yok,
Durağı yok bu gidişin,
Biliyorum.

İşte bende şimdi gözyaşlarım gibi,
Hatta daha aciz,
Daha yalnız,
Daha tutunaksız,
Duraksız,
Düşüyorum.

Canım sıkkın,
Ne bir kağıt,
Ne bir flüt,
Ne bir yol,
Ne bir kalem,
Ne de sen.
Ama gözyaşlarım benden rahat.
O zaman ben de gözyaşlarımı düşünmeden,
Ne de başkalarını,
Sadece seni,
Sadece sana,
Ağlıyorum.

IZDIRAP

Aşk+MuTLuLuK

Aşk nedir bilir misin?
Sen aşk nedir bilirmisin sevgilim

soğuk kış gecelerinde

üşürken hayalini yorgan gibi sarınım örtünmek

sıcakken terlediğinde

bakışı gözlerinin önüne gelince serinlemek

umutsuz anlarında bile elini tuttuğunda

bütün sıkıntılarını unutmaktır

aşk öyle birşeydir ki

kaçıp gittiğinde sevdiğini anlamak

anladığında tekrar bir araya gelemeyeceğini düşünüp hayıflanmak

bir daha dokunamayacağını düşündüğünde

öldüğünü sanıp kahrolmak

acı verdiğini bile bile sevmek

sevilmediğini bildiğin halde beklemektir

aşk öyle bir şeydir ki

kalbinin ortasında volkanlar patladığını hissetmek

kor ateşlerde yürüdüğün halde

acısını hissetmemek

duyup görmemektir yada görmezden gelebilmektir aşk

Eğer Allah seni bana yazmışsa, benden kaçışın yok! Lakin kader seni benden almışsa, ağlamaya lüzum yok.

Kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz değneği ve el yordamı ile otobüse binmişti.

Şoför : -Soldan üçüncü sıra bos hanımefendi, dedi. Kadın 32 yaşında güzel bir bayandı ve esi oldukça yakışıklı bir hava subayı idi. Bundan birkaç ay önce yanlış teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti.

Genç kadın ameliyat sonrası göremiyordu ve asla göremeyecekti. Kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kendi kendine bir söz vermişti. Asla karisini yalnız bırakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti. Günler geciyordu. Kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor, çok sevdiği kocasına
yük olduğunu düşünüyordu. Esinin bu içine kapanık, karamsar hali kocayı çok üzüyordu. Bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu, karisi günden güne kendi içine kapanık dünyasında kayboluyordu. Bütün gün düşündü koca nasıl yardim edebilirim güzeller güzeli esime diye...

Birden aklına esinin eski isi geldi. Geri dönmesini isteyecekti. Ama bunu ona nasıl söyleyecekti, çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi. Bütün cesaretini toplayarak aksam karısına konuyu açtı. Karisi dehşetle gözlerini açtı.

- Ben bunu nasıl yaparım ben körüm, diye bağırdı. Kocası ona destek olacağını her sabah ise onu kendisinin bırakacağını ve aksam alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi. Çünkü esini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu. Kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü esini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu. Her sabah esini isine bırakıyor ve akşamları alıyordu fedakar koca. Günler böyle ilerledi; karisi eskisinden biraz daha iyiydi. Fakat kocası daha fazlasını istiyordu, kendisine söz vermişti sonuna kadar gidecekti. Aksam karısına:

- artık ise kendin gidip gelmelisin, dedi,. Kadın şaşırmıştı. Bunu asla yapamayacağını söyledi. Kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini toplayarak kabul etti. Aslında bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu. >Sabahları kadın artık otobüs durağına kendisi gidiyor, otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek isine gidebiliyordu. Günler günleri kovaladı hiçbir problem yoktu. Yine bir gün otobüse binerken, şoför :

- Sizi kıskanıyorum, hanımefendi dedi. Kadın kendisine söylenip söylenmediğini anlayamadan, "neden" diye sordu. Şoför,

- Çünkü her sabah sizin arkanızdan hava subayı genç bir adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakıyor, otobüsten indikten sonra yeşil ışıkta yolun karsısına geçmenizi bekliyor , siz binaya girdikten sonra arkanızdan öpücük yollayıp size her gün sevgiyle el sallıyor , dedi.

YAŞAMINIZDA HER ZAMAN ARKANIZDA DURACAK, VE SİZİ BİR ÖMÜR BOYU SEVECEK HAYAT ARKADAŞI BULMANIZ DİLEĞİYLE..

Enayi'liktir