AllaTurkaa

Sen mutlu ol yeter… Bir kaya kadar sessiz, bir ölü gibi ruhsuz olurum. Sen mulu olacaksan, kendimi bir yerlere atıp orada unuturum; kaybolurum. Aşkından arınmak için toprakla yıkanmam gerek… Mutlu olacaksan, ölürüm!
Sen mutlu ol yeter… Ben senin mutluluğunla avunurum. Hayatında yer almak; kader! Yazıldıysa, bir gün muhakkak… Toprağın üstünde ya da altında, belki arşın bir katında, sıratta belki, belki kuma yazılmış bir satırda, ama muhakkak bir gün, yani yazıldıysa; kendimi sende bulurum!
…
Bu yarım kalmış bir hikâyenin son notlarıdır. Sen mutlu ol yeter… Şu an mürekkeple gözyaşımın birbirine girdiği, kalemimin adını yazmaya hicap ettiği andır. Sen mutlu ol yeter… Aşkımla sevgimin birbiriyle cebelleştiği zamandır. Sen mutlu ol yeter… Dilimi sık sık ıslatan duada, saadet sana, elem bana; huzur sana, hüzün bana; hayat sana, memat banadır. Sen mutlu ol yeter… Her duamda “hayır” senden yanadır